Over schrijver en spreker Robert Kiyosaki

Robert Kiyosaki is meesterlijk in zijn vermogen mensen die wel of geen opleiding hebben gehad, te leren over geld. Het eerste boek, waar Robert Kiyosaki echt mee doorbrak was, "Rijke pa arme pa" vertelt hij hoe die basis is gelegd: Hoe met geld om te gaan zag en leerde Kiyosaki van zijn eigen vader, een bijzonder intellectueel mens die op Hawaï hoofd onderwijs was met een hoog salaris. Maar ook van de vader van zijn vriendje Mike, die ondernemer was en bedrijven opbouwde zonder enige opleiding. Hoewel in huize Kiyosaki maandelijks veel geld binnen kwam was er iedere maand geld te kort. Zo begreep Robert Kiyosaki dat een hoog salaris geen garantie is voor goede financiele principes. Kiyosaki volgde de lessen van Mike's vader, die hij zijn "rijke pa" noemde. Zijn eigen vader noemde hij zijn "arme pa". "Rijke pa arme pa" werd een wereldwijde bestseller. Kiyosaki schreef nog 15 boeken, met een gezamenlijke verkoop van meer dan 26 miljoen exemplaren. In Nederland worden de boeken van Robert Kiyosaki uitgegeven door Succesboeken.nl. Krijg meer informatie door te klikken op onderstaande afbeeldingen.

De eerste bladzijden van het boek Rijke pa arme pa.

Ik had twee vaders, een rijke en een arme. De ene vader was hoogopgeleid en intelligent; hij had een doctorale opleiding en deed een vierjarige opleiding in twee jaar.
Om zijn studie voort te zetten ging hij naar de Stanford University, de University of Chicago, en de Northwestern University en dit alles met een volledig betaalde studiebeurs. De andere vader heeft nooit de middelbare school afgemaakt.
Beide mannen waren succesvol in hun carrière en werkten hun leven lang hard. Beiden verdienden een behoorlijk inkomen. Maar de één ploeterde zijn hele leven met financiën. De ander werd een van de rijkste mannen van Hawaï. De één overleed en liet tientallen miljoenen dollars na aan zijn gezin, goede doelen en zijn kerk. De ander liet rekeningen achter die betaald moesten worden.
Beiden waren sterk, charismatisch en invloedrijk. Beide mannen gaven mij advies, maar ze adviseerden mij niet hetzelfde. Beide mannen geloofden sterk in onderwijs, maar ze vonden niet dezelfde vakken belangrijk.
Als ik één vader had gehad, had ik zijn advies kunnen aannemen of afwijzen. Het hebben van twee vaders gaf mij de mogelijkheid tot het verkrijgen van twee tegengestelde visies; een van een rijke en een van een arme vader.
In plaats van het simpel accepteren of afwijzen van een idee, ging ik nadenken en vergelijken en maakte dan zelf een keuze.
Het probleem was, dat de rijke nog niet rijk was en de arme nog niet arm. Beiden stonden aan het begin van hun carrière en beiden waren aan het zwoegen voor hun financiën en hun gezin. Maar ze hadden wel een verschillende kijk op geld.
De ene vader zei bijvoorbeeld: “De liefde voor geld is de wortel van al het kwaad.” De andere zei: “Het gebrek aan geld is de wortel van al het kwaad.”
Als jonge vent was het hebben van twee sterke vaders die mij beïnvloedden erg moeilijk. Ik wilde een goede zoon zijn en luisteren, maar de beide vaders zeiden niet hetzelfde. Het verschil in hun zienswijzen, speciaal over het onderwerp geld, was zo fundamenteel dat het mij intrigeerde en nieuwsgierig maakte. Ik dacht lang na over wat ze beiden zeiden.
Veel van mijn vrije tijd werd doorgebracht met nadenken, mijzelf vragen stellend als: “Waarom zegt hij dat?” Dan dezelfde vraag stellen over het standpunt van de andere vader. Het was veel makkelijker geweest om te zeggen: “Ja, hij heeft gelijk, daar ben ik het mee eens.” Of eenvoudigweg het standpunt verwerpen en zeggen: “Die oude man weet niet waar hij het over heeft.” In plaats daarvan, omdat ik twee vaders had waarvan ik hield, werd ik gedwongen om zelf na te denken en uiteindelijk een manier van denken voor mijzelf te kiezen. Als proces bleek het kiezen voor mijzelf op de lange termijn veel waardevoller dan het simpel accepteren of afwijzen van een enkel idee.
Een van de oorzaken waardoor de rijken steeds rijker worden, de armen steeds armer en de middenklasse worstelt met schulden, is dat het onderwerp geld thuis wordt onderwezen en niet op school. De meeste mensen leren over geld via hun ouders. Maar wat kan een arme ouder zijn kind leren over geld?
Ze zeggen eenvoudigweg: “Blijf op school en studeer hard.” Het kind zal wellicht slagen met goede cijfers, maar met de financiële programmering en het gedachtengoed van iemand die arm is. Het is jong aangeleerd.
Hoe je om moet gaan met geld wordt niet geleerd op school. Scholen concentreren zich op schoolse kennis en beroepsvaardigheden, maar niet op financiële vaardigheden. Dit verklaart wellicht hoe toonaangevende bankiers, dokters en accountants die uitstekende cijfers behaalden tijdens hun studie, toch nog de rest van hun leven worstelen met hun financiën.
Onze duizelingwekkend hoge nationale schuld wordt voor een groot gedeelte veroorzaakt door financiële beslissingen van hoogopgeleide politici en ambtenaren die weinig of geen opleiding hebben gehad op het gebied van financiën.
Ik kijk vaak vooruit en vraag mij dan af wat er zal gebeuren met al die mensen die over een aantal jaren financiële en medische steun nodig hebben. Ze zullen afhankelijk zijn van hun familie of de overheid voor hun financiële ondersteuning en gezondheidszorg. Wat zal er gebeuren als er voor de sociale zekerheid en het stelsel van de gezondheidszorg niet genoeg geld meer beschikbaar is?
Hoe zal een land overleven als het onderwijs over geld wordt overgelaten aan de ouders waarvan de meesten arm worden, als ze het al niet zijn?
Omdat ik twee invloedrijke vaders had, leerde ik van beiden. Ik werd gedwongen na te denken over de adviezen die ik van mijn beide vaders kreeg. Door dit te doen verkreeg ik waardevolle inzichten in de kracht en het effect van die gedachten op ieders leven.
Een van de vaders had bijvoorbeeld de gewoonte om te zeggen: “Dat kan ik mij niet veroorloven.” De andere vader verbood me deze woorden te gebruiken. Hij bleef eraan vasthouden dat ik zei: “Hóe kan ik het mij veroorloven?”
Het ene is een constatering en het andere is een vraag. Bij het ene hoef je niets meer te doen en het andere dwingt je tot nadenken. Mijn aspirant-rijke pa legde mij uit dat door de woorden ‘dat kan ik mij niet veroorloven’ je hersens stoppen met werken.
Maar bij de vraag ‘hoe kan ik mij dat veroorloven?’ worden je hersenen aan het werk gezet.
Hij bedoelde niet: koop alles wat je wilt hebben. Hij was fanatiek over het trainen van je hersenen, de krachtigste computer ter wereld.
“Mijn hersenen worden met de dag sterker omdat ik ze train. Hoe sterker ze worden, des te meer geld ik kan verdienen.”
Hij geloofde dat het automatisch zeggen ‘ik kan me het niet veroorloven’ een teken van mentale luiheid was.
Hoewel beide vaders hard werkten, viel het mij op dat de ene vader de gewoonte had zijn hersenen te laten slapen wanneer het op geld aankwam en de ander de gewoonte had zijn hersenen juist te trainen.
Het resultaat was dat, op de lange termijn, de ene vader er financieel sterker van werd en de andere zwakker. Het verschilt niet veel van iemand die dagelijks naar de sportschool gaat en iemand die de hele dag op de bank televisie zit te kijken. Met goede fysieke oefeningen verhoog je de kans op een betere lichamelijke gezondheid en met goede mentale oefeningen verhoog je de kans op meer welvaart. Luiheid vermindert zowel je gezondheid als je welvaart.
Mijn beide vaders hadden tegengestelde denkpatronen. De ene vader vond dat de rijken meer belasting moesten betalen om voor de minder gefortuneerden te zorgen. De andere zei: “Belastingen straffen degenen die produceren en belonen degenen die niet produceren.”
De ene vader adviseerde: “Studeer hard zodat je een goed bedrijf kunt vinden om voor te werken.” De andere vader adviseerde: “Studeer hard zodat je een goed bedrijf kunt vinden om te kopen.”
De ene vader zei: “Omdat ik kinderen heb, ben ik niet rijk.” De andere vader zei: “Ik moet rijk worden omdat ik kinderen heb.”
De één moedigde ons aan om tijdens het avondeten over geld en zaken te praten. De ander verbood ons tijdens het eten over geld te praten.
De ene zei: “Wanneer je met geld te maken krijgt, doe dan geen gekke dingen en loop geen risico.” De andere zei: “Leer risico’s te beheersen.”
De ene vader geloofde: “Ons huis is onze grootste investering en ons grootste bezit.” De ander geloofde: “Mijn huis is mijn grootste kostenpost en als je huis je grootste investering is, dan zit je in de problemen.”
Beide vaders betaalden de rekeningen op tijd, maar bij de één kwamen die op de laatste plaats terwijl de ander dat onmiddellijk deed.
Eén vader geloofde dat een bedrijf of de overheid voor jou moest zorgen en in je behoeften moest voorzien. Hij maakte zich altijd druk over loonsverhogingen, pensioenplannen, ziektekostenverzekeringen, ziekteverzuim, vakantiedagen en andere secundaire arbeidsvoorwaarden. Hij had het altijd over twee ooms die, na slechts twintig jaar als militair te hebben gediend, het recht hadden verworven op een volledig pensioen met complete medische dekking.
Hij dweepte met het idee van gratis gezondheidszorg en privileges voor gepensioneerde militairen. Ook vond hij een vaste aanstelling bij de universiteit belangrijk. Het idee dat iemand zich levenslang verzekerd wist van een vaste baan met goede secundaire arbeidsvoorwaarden leek voor hem soms belangrijker dan de baan zelf.
Hij zei vaak: “Ik heb altijd hard gewerkt voor de overheid en ik heb recht op deze toelagen.”
De andere vader geloofde in totale financiële onafhankelijkheid. Hij kwam in het geweer tegen deze mentaliteit die hij ‘recht op uitkeringsmentaliteit’ noemde en hij benadrukte hoe deze mentaliteit mensen financieel zwak en hulpbehoevend maakt. Hij moedigde mij aan financieel onafhankelijk te worden.
Eén vader worstelde om een paar dollars te sparen. De ander creëerde renderende beleggingen.
Eén vader leerde mij om een indrukwekkend cv te schrijven zodat ik een goede baan kon krijgen. De ander leerde mij overtuigende business- en financiële plannen te schrijven zodat ik banen kon creëren.
Als product van twee sterke vaders verkeerde ik in de luxe positie dat ik het effect kon zien van de verschillende denkwijzen op iemands leven. Ik heb gemerkt dat mensen echt hun leven vormen door hun eigen gedachten.
Zo zei mijn arme pa altijd: “Ik word nooit rijk.” En deze voorspelling werd bewaarheid. Maar mijn rijke pa refereerde altijd naar zichzelf als een rijk man. Hij zei dingen als: “Ik ben een rijk man en rijke mensen doen dit niet.”
Zelfs toen hij failliet was gegaan door een financieel debacle bleef hij zichzelf rijk noemen. Hij dekte zich in door te zeggen: “Er is een verschil tussen arm zijn en failliet zijn. Failliet zijn is tijdelijk, arm zijn is voor eeuwig.”
Mijn arme vader zei ook: “Ik ben niet geïnteresseerd in geld”, of “Geld is niet belangrijk.” Mijn rijke vader zei altijd: “Geld is macht.”
De kracht van onze gedachten zal wellicht nooit gemeten of op de juiste waarde geschat kunnen worden, maar als jonge jongen werd het mij duidelijk dat ik mij bewust moest worden van mijn gedachten en mijn uitspraken.
Het viel mij op dat mijn arme pa niet arm was omdat hij weinig verdiende, want hij verdiende een aanzienlijk bedrag. Nee, hij was arm door zijn manier van denken en doen.
Door mijn twee vaders werd ik mij er terdege van bewust voorzichtig te zijn in de keuze welke denkwijze ik mijzelf eigen zou maken. Naar wie moest ik luisteren: naar mijn rijke of naar mijn arme pa? Terwijl beide mannen een enorm respect hadden voor onderwijs en leren, verschilden ze van mening over wat belangrijk was om te leren.
De één wilde dat ik hard ging studeren, een titel behaalde en een goede baan kreeg om voor geld te werken. Hij wilde dat ik studeerde voor een vrij beroep, advocaat of accountant, of dat ik een economische opleiding zou doen en mijn doctoraal zou halen.
De andere vader moedigde mij aan om te bestuderen hoe je rijk kon worden, om te leren begrijpen hoe geld werkt en hoe ik het voor mij kon laten werken.
‘Ik werk niet voor geld!’ waren woorden die hij keer op keer herhaalde. ‘Geld werkt voor mij!’
Toen ik negen jaar oud was, besloot ik naar mijn rijke pa te luisteren en van hem alles te leren over geld. Door dit te doen koos ik ervoor om niet naar mijn arme pa te luisteren, ook al was hij degene met de academische titels.

Lees verder in Rijke Pa Arme Pa